Dag 7: Trinidad

Vandaag hebben we een vrije dag. Er waren excursies te boeken om te wandelen in de bergen, met de trein naar een dorpje vlakbij gaan of naar het strand gaan.

Wij hebben er voor gekozen om Trinidad te voet te gaan verkennen. Na een uitstekend verzorgd ontbijt gaan we eerst een grote kan water kopen en dan zien we wel waar we naartoe wandelen.

De amerikaanse klassiekers zijn hier in Trinidad iets minder opgepoetst dan de taxi's die in Havana rondrijden.

We besluiten om naar het station te lopen om daar foto’s te maken. We lopen de Frank Pais (Carmen) in en dan rechtsaf de Fransisco Javier Zerquera (Rosario).

Deze vervoermiddelen worden in Cuba nog zeer veel gebruikt.

Colon (de darm) herken je direct. Er stroomt altijd water door deze straat. Gelukkig geen rioolwater. Je ziet ook dat deze straat als een soort gootje is gebouwd.

Het water komt uit allerlei zijstraten en stroomt in Colon naar beneden.

We hebben op het kaartje al gezien dat Colon vlakbij het treinstation uitkomt, dus volgen we gewoon de waterloop. Je ziet dat de weg steeds minder wordt naarmate we de Colon volgen.

Uiteindelijk is de weg veranderd in een zandpad en het water komt uit in een soort slootje en stroomt onder de spoorlijn door.

De museumlijn is danig in verval, maar is toch erg interessant om te bekijken.

Strategisch vlak naast het station staan de oude vervallen cavalarie-barakken (Cuartel de Caballería). Dit is de voorkant van het complex.

Op het rangeerterrein aan de achterzijde van de oude cavalarie-barakken staan drie stoomlocomotieven al de nodige jaren afgerangeerd op een zijspoor.

Er stond ook een met veel fantasie geconstrueerde draisine.

Voor de rest was het veel in onbruik geraakt matrieel.

De openlucht werkplaats wordt zo te zien nog wel gebruikt om de diesel-locomotief van de toeristen-trein te voor de nacht te stallen en te onderhouden.

Inspirerende teksten op de muur van de werkplaats.

Er kwam een oud-machinist (75 jaar) op ons af die een beduimeld boek bij zich had wat een Nederlandse Locomotieven Enceclopedie bleek te zijn.
Nederland werd opgezocht en Marcel kon hem uitleggen welke typen er in het boek stonden.

{Treinhobby-mode AAN}

Aan de hand van het boek werd de oude machinist verteld dat de Nederlandse 1100 (links) en de Franse BB 8000/BB 8100 (rechts) in feite neefjes waren, omdat ze allebei door de fabrikant Alstom gebouwd waren en op hetzelfde ontwerp gebaseerd waren. De man begon helemaal te stralen toen hij de overeenkomende kenmerken zag. Weer wat geleerd!

Uiteraard hebben beide locomotief-types in de loop van de 50 à 60 jaar de nodige verbouwingen en veranderingen ondergaan.
Het wordt wat duidelijker als je de foto's uit de vijftiger jaren vergelijkt. Links de Nederlandse 1100, rechts de Franse BB 8000/BB 8100.
{Treinhobby-mode UIT}

We namen hartelijk afscheid en wandelden naar de stad.

Al dwalend kwamen we terecht op het Parque Cespedes waar het gemeentehuis ook aan ligt (Asamblea Municipal).

In het park heeft men stalen bogen en een koepel aangelegd waar planten overheen groeien, zodat er een aangename atmosfeer heerst.

Het bleek dat in de koepel in de ochtend een orkest gespeeld heeft, maar dat ze nu aan het opruimen zijn. Jammer dat we dat niet geweten hebben want dat was vast wel leuk geweest.

De stoelen en muziekstandaarden etcetera werden weer naar de opslag gebracht.

Inmiddels is het lunchtijd, en we besluiten om naar het restaurant San Jose te gaan en daar de lobster te gaan eten. Met het idee dat het avondeten misschien weer niet al te best is kan je maar beter een goede lunch hebben. De lobster was werkelijk verukkelijk. Hier kunnen ze in de Nederlandse restaurants wat van leren!

Na deze geweldig lekkere lunch gaan we weer op weg. Buiten aangekomen zien we dat net de een verse lading groenten voor het restaurant aangekomen is.

Aangezien de CUCs aangevuld moeten worden gaan we op zoek naar een flappentap. Pasje er in, maar er komt geen geld uit de automaat. Is deze soms leeg?
Een Cubaanse man zei dat dat nog wel eens voor kan komen. Nou ja, dan lopen we toch naar een andere ATM.

Al wandelend langs de beschikbare ATM's kom je in de wat minder kleurrijke gedeeltes van Trinidad.

En net zoals in Nederland parkeren de Cubanen hun vervoer het liefst dicht bij huis.

Maar welke ATM we ook probeerden, geen enkele gaf geld. We zijn naar ons logeeradres gelopen en hebben de creditcard opgehaald.
Die moet het wel doen, want zelfs bij ATMs in de kleinste achteraf-dorpjes in India, Mexico, Egypte, Sri Lanka of Turkije konden we daarmee geld halen.

We lopen terug naar de bank in Colon proberen nogmaals geld te pinnen, nu met de creditcard. Huh? Niks dus, ondanks dat er Mastercard op de ATM staat. Oei! En nu?
Twee Aziatische meises gingen na ons, en die haalden met hun gewone (Aziatische) bankpas zonder problemen geld uit de muur. Het lag dus volledig aan onze bankpassen. Vreemd.

Dan maar alle Euro’s die we hebben omwisselen naar CUCs. Je kan van verre zien waar je geld kan wisselen, daar staan de toeristen in een lange rij voor de bank.

Nadat we geld gewisseld hadden zijn we nog lekker even door Trinidad gewandeld, en natuurlijk wat plaatjes schieten. Op de terugweg van de bank kwamen we langs een zeer oud vervallen huisje waarbij je de opbouw van hout, klei en stenen goed kon zien.

Nog even lekker in het Parque Cespedes op een bankje gezeten.

Op de meest vreemde plaatsen kom je Che tegen.

We verzamelen om 19:00 om gezamelijk in het restaurant El Dorado te gaan dineren. We volgen Carmen voor een paar honderd meter en gaan dan via Boca richting stad.

Het restaurant ziet er mooi uit, maar dat zegt voorlopig niets, want bij die tent van gisteren stond het voedsel in geen verhouding met het gebouw zelf.

De bestellingen werden opgenomen, en een bandje maakte zich klaar om op te treden. We zijn benieuwd of we oordoppen in moeten doen.

Tot onze vreugde en opluchting smaakt het eten goed, en laat de band prettige liedjes horen.

De muziek was prima, en de band nodigde iedereen uit om mee te zingen en te dansen.

Na het diner lopen we gezamelijk terug naar de hostels. Eenmaal terug op de kamer merken we dat Wil’s Dopper is blijven staan.
Dus nog maar even een avondwandeling naar het restaurant om de Dopper op te halen. Na een welbestede dag rollen we in de mand.